About

Σε αυτό το blog θα αναρτώ σκέψεις που έχουν αποτυπωθεί 

στο χαρτί -κυρίως στο παρελθόν- σε πιο……λυρική μορφή.

 

Άλλα μοιάζουν με ποιήματα, άλλα περισσότερο με τραγούδια……

Το πως μου βγήκε όλο αυτό είναι μεγάλη ιστορία.

Ξεκίνησε ξημερώματα 16 Αυγούστου (πριν μερικά χρόνια) και είχε τον έλεγχο μέχρι το καλοκαίρι του ‘04

Όλοι πιστεύω έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που τα πάντα μοιάζουν ανούσια, βαρετά,νεκρά…

Στην δική μου περίπτωση ακόμη και τα πρόσωπα γύρω μου (γνωστοί και φίλοι) είχαν αρχίσει να  δείχνουν στατικά,άψυχα. Το πάλεψα, κρίση είναι θα περάσει σκέφτηκα. ‘Ελα μου όμως που αντί να μου περνάει χειροτέρευε…….Έπαιρνα το αυτοκίνητο τα απογεύματα και πήγαινα στην καφετέρια της γειτονιάς,το στέκι μας και ήταν λες και το όχημα κινούνταν μόνο του……

Δύο φορές τις τελευταίες μέρες της παρουσίας μου εκεί κόντεψα να τρακάρω έξω από το μαγαζί, απλά λόγω μιας στιγμιαίας “παρεμβολής” κάποιου ξένου στοιχείου στο σκηνικό, το μονότονο, πάντα ίδιο σκηνικό.

Και όταν έμπαινα στο μαγαζί……έβλεπα τα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες θέσεις,τις ίδιες συζητήσεις,λες και λειτουργούσε κάποιο αόρατο μοτίβο, σαν πίνακας ζωγραφικής που δεν μπορείς να αποφυγείς να βλέπεις και όσο ωραίος και αν είναι, έρχεται η στιγμή που θες  τον σκεπάσεις να μην τον βλέπεις. Μα κι αυτό δεν σε καλύπτει για πολύ.Γιατί νοιώθεις πως αν και αντικείμενο χωρίς ζωή, έχει δανειστεί τα μάτια σου και σε κοιτάει. 

Καθόμουν στο μπαρ με το ποτό μου, κάνοντας παρέα στα μόνα δύο, κάπως ζωντανά (στα μάτια μου) πρόσωπα που συνέχιζαν να διακοσμούν το σκηνικό, την Αλέκα και τον Χρήστο.

Όμως και αυτοί είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν….Το ένιωθα καί δεν ήθελα να αφομοιωθούν στον πίνακα προτού προλάβω να τους “φωτογραφίσω”.

 Και ασυναίσθητα μια από εκείνες τις μέρες βρέθηκα με την απόδειξη ανάποδα και ένα στυλό στο χέρι….Δεν πρέπει να μου πήρε πάνω από 2 λεπτά να “τραβήξω” τον Χρήστο στο χαρτί…..Ξαφνιάστηκα, δεν μπόρεσα να επεξεργαστώ το γεγονός….Σηκώθηκα και έφυγα.Πήρα το αυτοκίνητο και βρέθηκα κάπου ανάμεσα στην Θεσσαλονίκη και την Χαλκιδική. Γυρίζοντας σπίτι πίστεψα πως ό,τι κι αν ήταν αυτό που είχε συμβεί  είχε εκτονωθεί…Αμ δε ! Δεν είχα προλάβει να μου βάλω ένα ποτό και το επόμενο που θυμάμαι είναι πως ήταν πρωί και είχα γεμίσει το οπισθόφυλλο από ένα τετράδιο με τραγούδια ! Χωρισμένο σε κουτάκια, όχι πολύ μεγαλύτερα από μια επαγγελματική κάρτα, 13 ή 14 τραγούδια και ποιήματα. Αυτά τα πρώτα ήταν κυρίως δικά μου….προσωπικές αποτυπώσεις συναισθημάτων……..

Συνέχισα να πηγαίνω στο στέκι της γειτονιάς για λίγο καιρό ακόμη, πιο πολύ από συνήθεια, μηχανικά……Όμως απέφευγα να συμμετέχω ενεργά στο σκηνικό και δεν καθόμουν πολύ. Κι όσο καθόμουν, απλά παρατηρούσα και αποτύπωνα.Μια σελίδα τετραδίου διπλωμένη στα 3 ήταν αρκετή……Δεν υπήρχε καμιά προεργασία……Ανάβλυζαν τα λόγια έτοιμα κι εγώ ήμουν έτοιμος για να τα αποτυπώσω.Κάθε φορά που ξεκινούσα δεν μου έπαιρνε πάνω από 3-4 λεπτά να ολοκληρώσω κάτι. Το ίδιο γινόταν και όταν απλά τριγυρνούσα.Και το αστείο ήταν πως έπρεπε να είμαι πάντα έτοιμος, αλλοιώς ανέβλυζε και χανόταν.Σαν όνειρο που αφού ξυπνήσεις και μετά έχεις πολύ λίγο χρόνο να καταλάβεις και να συγκρατήσεις τι είδες.

Αυτό συνεχίστηκε και στον στρατό,ειδικά στην Σπάρτη, το Πολύκαστρο και στο Τ.Ε στις Φέρρες.

Απ΄ ότι υπολόγισα αργότερα, πρέπει να έγραφα -χοντρικά- 20 κάθε μέρα !

Εκείνο το διάστημα στις Φέρρες είχα αρχίσει να το ελέγχω και τελικά, λίγο πριν το τέλος της θητείας μου, στην προτελευταία άδεια, μετά από αρκετούς μήνες γύρισα το κλειδί στην μίζα του αυτοκινήτου. Στην κορύφωση αυτού του οίστρου απέφευγα να το χρησιμοποιώ και στο διάστημα της θητείας  το πήρα μαζί μου    (στο Πολύκαστρο) 2 φορές μόνο. Δεν ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου, πως θα είμαι 100% προσυλωμένος στον δρόμο όταν θα είμαι μόνος μου! 

Στην τελευταίες άδειες όμως στις Φέρρες το πήρα.Και αν στην πρώτη διαδρομή Θεσσαλονίκη – Φέρρες δεν ήμουν ολοκληρωτικά ο εαυτός μου, στον γυρισμό ήμουν εγώ. Ο ίδιος συγκεντωμένος (στον δρόμο και μόνο στον δρόμο), γρήγορος, ψυχρός εγώ ! Μπορούσα μέχρι και να ακούσω μουσική ξανά μέσα στο αμάξι.Ετσι όπως πρέπει κατά την γνώμη μου να ακούει κανείς μουσική.Σαν soundtrack στις πράξεις του. Σαν ολοκληρωμένη παρουσίαση για τους άλλους.

Η απόδειξη ήρθε στις λίμνες. 41 συνεχόμενα αυτοκίνητα  με το “Breaking the law” των Judas priest επειδή ένας άσχετος είχε “σφηνωθεί” ανάμεσα σε 2 φορτηγά και φοβόταν να προσπεράσει και δεν τολμούσε κανείς άλλος να κάνει την παραμικρή κίνηση.Να έρχεσαι άνετος και ωραίος για εκατοντάδες χιλιόπμετρα,καθημερινή χωρίς κίνηση και ξαφνικά να βρίσκεσαι 70 χλμ. από την πόλη σου να συμπληρώνεις ένα τρενάκι που πηγαίνει με 60… !  Ε, όχι. Judas priest και ακόμη έρχονται !

Και δεν ήταν τόσο η πράξη όσο η σκέψη για τον τύπο στο κίτρινο Cinquecento.  Ενα μήνα πριν μπορεί να έγραφα γι αυτόν.Για τον φόβο του……τις σκέψεις του…Εκείνη όμως την στιγμή απλά δεν υπήρχε ! Ηταν ένα τίποτα.Όπως και οι προηγούμενοι 41 που προσπέρασα σχεδόν συνεχόμενα.

Από τότε το ελέγχω απόλυτα. Είναι σαν να βρήκα τα κλειδιά της πύλης που τόσο απροσδόκητα άνοιξε.

(Και λίγο καιρό μετά αποφάσισα να την κλειδώσω. Περισσότερα από 600 “κεφάλαια”, τα πιο πολλά κατοχυρωμένα με συμβολαιγραφική πράξη που απλά κάθονται και περιμένουν.Τουλάχιστον μέχρι τώρα….) Σ΄ αυτό το διάστημα έχω ανοίξει επιλεκτικά κάποιες φορές αυτή την πύλη, πιο πολύ από περιέργεια για να δω αν είναι ακόμη εκεί…Είναι ! Όμως εγώ είμαι το “αφεντικό” πλέον.

Ένα άτομο ψυχρό ως Νους, που για μια περίοδο κυριεύθηκε από μια δύναμη που δεν μπορούσε να ελέγξει. Ένας ηνίοχος,οπαδός του Απόλλωνος και του Ερμή που κάποτε του γλίστρησαν τα γκέμια του άρματος του και την πορεία καθόριζε το άλογο, πότε το μαύρο πότε το λευκό…