Παντού απόλυτα σκοτάδια,
ψευδαίσθηση φωτός η μέρα
και κάπου κάπου μια σχισμή,απ’ άκρη σ’ άκρη τ’ ουρανού
σαν μια εκκένωση φανταχτερή ηλεκτρισμου,
μια προσπάθεια του Νου ν’ ανοίξει δρόμο,
να σκίσει το σκοτάδι που δεν βλέπεις,
να βγεις απ΄ το κουκούλι όπου ζεις.
Βοήθησε τον εαυτό σου,
μόνος ο Νους σου δεν μπορεί,
βάλε τα χέρια στην σχισμή να την κρατήσεις ανοιχτή,
το κάψιμο μην φοβηθείς,
έχει και παίδεμα η γνώση’
πάρε όσα πιο πολλά μπορείς,
γλυκό το φώς που θα κερδίσεις
ξανά σαν ξημερώσει αυτό που δεις,
φως δεν θα πεις.
